Hayatımıza Giren Yeni Güzellik

Sonbaharı aratmayan kapalı havasıyla Temmuz ortasından iç karartıcı bir günde, hayatımıza giren yeni neşemizden bahsetmek istiyorum. Eşim ailevi meseleler yüzünden geçen hafta sonu ani bir şekilde İzmir’e gitti.  Orada kuzeninin evinde kaldığı sırada bahçeden eve 2,5 aylık bir yavru kedi girmiş. 2 Gün boyunca yavrunun arayanı soranı olmayınca beni aradı. “Getireyim mi?” diye… Böyle bir soruya benden hayır cevabı çıkar mı? Çıkmaz tabi. Ufaklığı -ki kürkünden dolayı o renkteki tüm kedilere koyulan ismi koyup Duman demiş kediye – hemen veterinere götürüp karnesini çıkarttırdı ve aşılarını yaptırdı.  Tek endişemiz bizim şımarık bebeğimiz Bengal cinsi Paşa’mız ile anlaşıp anlaşamayacağı idi.

Yaramaz mı yaramaz köftehor

Paşa 6 yaşında ve 7,5 aylıktan beri bizimle yaşıyor. Evimizi ve bizi iyice sahiplendi o yüzden evde başka bir hayvanın varlığından hoşlanmıyor. Ancak Duman eve geldiğinde beklediğimiz tepkiyi vermedi. Uzaktan bir iki tısladı, kükredi falan. Duman’ı bir süre uzak tuttuk ve ilk gün fazla sevmemeye çalıştık, Paşa kıskanmasın diye.

Duman’da yaramaz mı yaramaz. Sürekli Paşa ile oyun oynamaya çalışıyor. Paşa beklediğimizden çok daha büyük bir olgunlukla kabullendi Duman’ı. Sadece aşırı hareketliliğine tahammül edemiyor bazen. Belki de yavru diye onu bir tehdit olarak görmedi.

İki gün boyunca biz böyle bir mutlu aile tablosu çizerken ve çocuklarımızın birbirine alışma sürecini izlerken İzmir’den kara haber geldi. Eşimin kuzeni bize bir ilan gönderdi. Bizim ufaklığı kaybeden aile kayıp ilanı vermiş.  Kedi Mavi Rus cinsiymiş, 3 aylıkmış. Elimiz mahkum numarayı aradık. Umudumuz sahibinin İstanbul’a gelmeye üşenip Duman’ı bize bırakmasıydı.

Sahibi 24 yaşında genç bir öğrenci çocuk çıktı. Kediyi memleketine giderken bir arkadaşına emanet etmiş. Emanet edildiği yerden kaçmış ufaklık.

Sahibi ona çok bağlı ve alışık olduğunu söyledi. Yani Duman bizden ayrılacak. Şimdi gerçekten zor durumdayız. Özellikle eşim Duman’a çok bağlandı. Paşa ilk defa bir kediyle böylesine anlaştı. Bazen keşke o numarayı hiç aramasaydım bile diyorum. Ama sonra Paşa’yı kaybetseydim ne kadar üzüleceğim geliyor aklıma, böyle düşündüğüm için pişman oluyorum.

Benim oğlum Paşa’m

Şimdi bizimle kalmayacağını öğrendiğimden beri biraz daha uzak ve mesafeli davranmaya çalışıyorum Duman’a. Yoksa kendimi biliyorum, çok üzüleceğim.  

saremy hakkında

Feminist, kedisever, kitapsever, spor yapmayı sever, baştan aşağı klişe sever
Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Yorum Yapın